Het kookpunt bereikt

chaos_keuken

Over de kook raken, dat overkomt mij regelmatig. Ik ben snel aangebrand of opgefokt door iets en ik reageer dan heel heftig. Overigens is het ook zo weer over. Dat is het voordeel, het duurt nooit lang. ADHD en emoties, het is me wat. Doordat wij ADHDertjes ook op emotioneel gebied nogal snel overprikkeld raken is een heftige reactie hierop vaak het gevolg. Hyperactief, huilen, boosheid, om er maar een paar in de groep te gooien. Snel geërgerd raken is lastig voor mij, maar ook voor mijn omgeving. Heel enthousiast reageren op dingen, hysterisch gewoon, is ook niet altijd handig voor anderen. Jammer mensen, ik heb er vaak geen vat op en gelukkig voor jullie is het ook snel weer over!

Overkoken

Overkoken kan ik ook heel goed in de keuken. Deze Greet Geen Geduld heeft voor koken geen gevoel voor zeg maar. Voor je het weet staat er weer wat in de hens omdat ik nog 1000 andere dingen tegelijkertijd aan het doen ben rond dat fornuis waar ik even snel een kipfilet aan het bakken ben, iets in de oven had gezet en ondertussen het bad vast vol laat lopen en de honden moeten ook nú even een rondje om. De zwaar aangefikte kip ligt zielig in de gootsteen na te smeulen en uit de oven komen gemene rooksignalen, lang leve Miekes Patat. Dan hebben we toch nog een warme hap en goddank een stop op het bad zodat de waterschade beperkt blijft. Koken is nooit mijn grootste hobby geweest, ik vind het altijd al een noodzakelijk kwaad. Best hilarisch dat juist ik iets in de catering ben begonnen. Heel gek eigenlijk maar dat bakken en bezig zijn met die broodjes en dergelijke vind ik wel weer heel leuk en geeft veel voldoening. Misschien scheelt het dat er haast geen pannen en een gasfornuis aan te pas komen, dat zijn niet mijn vrienden.

Leven op eenpansmaaltijden

Toen ik op mijn 17e jaar op mezelf ging wonen was koken al een grote bron van ergernis. Geduld zit sowieso al niet in het systeem en ik vond het een gedoe zeg. Ik kreeg ooit van mijn moeder een kookboekje met bijbehorende pan speciaal voor studenten en jongeren die op zichzelf gingen wonen. Ook dat heeft niet mogen baten. Tegen mijn vriendinnen riep ik altijd gekscherend dat ik twee pannen meer dan druk genoeg vond op dat fornuis. Het was óf vlees met groente of rijst met saus en een toetje. Ik maakte het liefst iets wat in één pan kon. Bij meer pannen op het vuur vloog geheid de hele bende in de fik en aangezien ik het nuttigen van dat eten ook zonde van mijn tijd vond deed ik er weinig moeite voor er ook iets van te bakken. Excuses voor de flauwe woordgrap.

Gezellig eten met omaatje

Afijn, mijn omaatje kookte vroeger lekkere Hollandse potjes en had later toen zij ouder werd de Tafeltje Dekje-service. Briljant! Als ik uit mijn werk kwam at ik gezellig met haar een hapje mee of pikte een schaaltje op en verwarmde dit in mijn grote liefde (de magnetron). Dit tot grote ontsteltenis van mijn familie die dit echt niet vond kunnen. Omaatje wel, die vond het reuze gezellig. Ik trouwens ook en ik kreeg toch minstens twee keer per week een normale hap binnen. De dagen die overbleven at ik vooral gevulde koeken, een hapje in het eetcafé, bij mijn ouders of vriendinnen. Veel liever ging ik de hort op en avonturen beleven dan thuis alleen aan die keukentafel zitten.

Keuvelend aan de keukentafel?

Nu, lichtjaren later heb ik een gezin met drie kids en partner, die hebben de nodige vitamientjes van een warme maaltijd nodig en vinden zo’n warm potje eten op tafel best fijn. Alhoewel, vooral mijn jongste heeft er ook een broertje dood aan dat aan tafel je bord leeg eten. Hij zit na twee minuten ook op zijn kop achterstevoren op of onder zijn stoel net zoals zijn moeder. Voor ons zijn die maaltijden zeker geen ontspannen samenzijn van een relaxte familie die al keuvelend de overheerlijke culinaire hoogstandjes van mama oppeuzelen. Het is meer een behoorlijke opgave om de boel enigszins rustig naar binnen te werken, te blijven zitten en niet binnen vijf minuten van tafel weg te rennen om door te gaan met de volgende actie. De rest van het gezin zuchtend achterlatend met hun nog volle borden.

Koken brengt me tot het kookpunt

Het koken vooraf brengt mij ook regelmatig tot aan het kookpunt, het tijdstip om avondeten te moeten maken is al niet mijn beste moment van de dag en dan nog die hele strijd met dat koken. Ik kan er geen eer aan behalen en zie er totaal de lol niet van in. Jochem Meijer kan zijn show vullen met anekdotes over mijn kookkunsten. Van kuub zand in de spinazie, slakken in de sla, bikkelharde aardappels en aangebrande kipfilets. De soep in blender is de meest recente kookmisser. Ik dacht vlug even verse tomatensoep maken net voor we naar een feestje moesten, dat ging niet snel genoeg en ik goot zeer ondoordacht de kokend hete substantie van pan in de blender. Deksel erop en volumeknop full speed ging dit faliekant mis. De blender explodeerde en ik liep fikse brandwonden op aan beide armen. Na een avondvullend bezoek aan de Eerste Hulp togen we met potten valium en pijnstillers huiswaarts waar we de tomatensoep zelfs in de gordijnen aantroffen. Gordon Ramsey’s welbekende tekst “Fuck It”was hier inderdaad op zijn plaats. Mijn kookpunt was bereikt en ik warm voortaan de zelfgemaakte soep van oma (mijn moedertje) weer gewoon lekker snel op in de magnetron.

Reacties

6 gedachten over “Het kookpunt bereikt

  • juli 4, 2016 om 9:50 am
    Permalink

    #overkoken; ADHD vind ik geen excuus om ongepast te reageren en het afdoen met ‘sorry, maar ik heb ADHD’. Immers, je weet het van jezelf dus kun je aan jezelf werken. Niet de makkelijkste weg maar wel beter voor je omgeving en jezelf uiteindelijk.

    Beantwoorden
    • juli 5, 2016 om 12:44 pm
      Permalink

      Voor zover wij Karina kennen gebruikt ze ADHD absoluut niet als excuus om ongepast te reageren. In haar blog beschrijft ze de moeilijke momenten dat het even teveel wordt waar ADHD een sleutelrol in speelt, dat is heel wat anders. Aan jezelf werken is zeker belangrijk, maar niet zaligmakend. Soms wordt het even teveel. Daar eerlijk over zijn richting je omgeving kan al heel veel schelen. Je reactie komt nogal veroordelend over nu, vandaar dat ik wat duiding probeer te geven. Mensen met ADHD worden vaak zat veroordeeld, beoordeeld en vertelt wat ze al dan niet moeten doen om zichzelf in de hand te houden.

      Beantwoorden
    • juli 5, 2016 om 1:09 pm
      Permalink

      Beste Inge, ervan uitgaande dat je waarschijnlijk niet vanochtend opstond en dacht hee ik ga eens even lekker mensen kwetsen vandaag, wil ik toch nog even een reactie geven.
      Als je je een klein beetje in adhd zou hebben verdiept en ook vooral in combinatie met een vrouw zijn dan had je wellicht beter begrepen waarom ik dit zo heb beschreven.
      Mijns inziens heb ik niet ongepast gereageerd maar ben ik door de nodige zelfspot juist in staat enigszins te relativeren en ik weet inderdaad dondersgoed hoe ik in elkaar steek. Dat ik al jaren mezelf kapot vecht de minder leuke elementen van adhd aan te pakken en er een goede weg in probeer te vinden,juist ook voor mijn directe omgeving, dat vind ik best goed van mezelf. Beste Inge, dat kun jij natuurlijk ook niet weten, dus ik lig er ook niet direct een week wakker van alleen zo jammer dat mensen altijd oordelen zonder verder te kijken, dit is zoals danitsja al zei vaak het geval en nee het is geen excuus van mij .
      want ik gebruik mijn ADHD dus noooit als een excuus om me ergens van af te maken, sterker nog, tot een jaar geleden wisten mensen het niet eens en nog ben ik fel tegen hokjesgedrag, je kunt vast niet wachten op mijn volgende blog die hier over gaat toevallig..
      Het feit dat ik me enigszins kwetsbaar en open opstel en hier over schrijf op een mooie site waar veel lotgenoten en mensen die er op wat voor manier dan ook mee te maken hebben is om juist mensen di er geen snars van begrijpen een klein inkijkje in mijn hoofd en leven te gunnen. Nou ik moet nu echt stoppen want ik moet de puinhoop nog opruimen in mijn bedrijfsruimte, niet omdat ik ADHD heb maar omdat ik net een
      mega order de deur uit heb gegooid en nu eenmaal niet hard én netjes tegelijk kan werken, gewoon omdat ik zo in elkaar steek.

      Beantwoorden
    • juli 5, 2016 om 3:21 pm
      Permalink

      Hallo Inge, Ook ik heb ADHD. Dit weet ik sinds november. Hoewel ik in therapie aan mezelf probeer te werken, kan ik het niet voorkomen dat ik met enige regelmaat overkook. Ook vroeger heb ik therapie gehad. Maar wanneer ik teveel geprikkeld word, door kids, tijdsdruk, geluiden enz. dan kan ik dit overkoken niet voorkomen. Ik voel het nu wel eerder aankomen en ook mijn kinderen voelen het eerder aankomen. Zij maken zich dan uit de voeten en als zij het niet doen, doe ik het. En toch kan dat niet altijd. Dus je kunt tot in de lengte van de dagen aan jezelf werken, maar dan heb je de ADHD er niet uitgewerkt. Heb je het zelf ook? Dan hoor ik graag hoe jij het dan aanpakt.

      Beantwoorden
  • juni 30, 2016 om 11:58 am
    Permalink

    Wat herkenbaar weer, tjonge, had ik dit maar jaren eerder geweten. Maar nu ga ik voor de toekomst en kies voor mezelf. Bedankt voor het delen. Liefs Hennie

    Beantwoorden
  • juni 29, 2016 om 11:52 am
    Permalink

    Mag ik een paar tips geven van de ene ADHD-er met kort lontje naar de ander? Het lukt mij ook niet altijd hoor. Heb ik alles klaar, ben ik het vlees vergeten uit de vriezer/koelkast te halen en te bakken. Of de jus. Met kerstdiners voor veel mensen lukt het me dan weer wel. En ook als het me lukt om de discipline en tijd te vinden voor lijstjes. Een lijstje met ingrediënten, tijd wanneer ik moet beginnen, kookwekker 1 en 2 voor de verschillende kooktijden en iedereen de keuken uit. Evt. met een muziekje op m’n mp3. Koken is dan te doen. Doorgaans. De haast moet er wel af. Daarom hebben we op sportmiddagen waarin ik als taxi fungeer en al die sporten van de kinderen precies rond etenstijd of kooktijd zijn, een aangepast schema. Dan eten we standaard patat (op woensdag) en macaroni of nasi of noodles met kant en klare teriyaki saus uit een pot. Ik ben het happiest als ik de tijd heb genomen om een weekplan te maken. Hoe gestructureerd! Sjonge! Het lukt me zelden. Maar als het lukt, werkt het super. EN! Ik heb nu een hele grote koelkast waardoor niets naar achter schuift en ik veel minder vergeet. Ik kan nu ook alles in de koelkast in de keuken zetten, niet meer in de schuur. Steevast vergat ik de spullen in de schuur en kocht rustig nog een keer kipfilet of groenten, terwijl het daar lag te verschimmelen. ADHD en die vermadelijde vergeetachtigheid: DUUR!

    Beantwoorden

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *